Przede wszystkim za wydaje się być fakt, że cierpiący człowiek to żaden pracownik. Jego wydajność w pracy jest zerowa, a może nawet i ujemna, gdyż nie wykonując swych zadań na czas i z należytą uwagą może wpływać negatywnie na pracę innych osób. Zatem, lepiej, żeby w ogóle nie dotykał się zadań zespołowych lub takich, od których zależy dalsza praca innych. Może więc lepiej, żeby został w domu? Przecież jeden dzień wielkiej różnicy nie uczyni. Czyżby?

Amerykańscy ekonomiści i specjaliści od rynku oszacowali, że tylko w samych Stanach Zjednoczonych koszt takiego urlopu, licząc że każda kobieta skorzystałaby z niego raz w miesiącu, wyniósłby około 160 milionów dolarów straty dla gospodarki. Zatem nie jest to takie korzystne rozwiązanie w przypadku rynku krajowego, a co dopiero mówić o malutkiej firmie, którą paraliżowałby brak pracowników. Do tego dochodzi pytanie: czy pracodawca, nawet ten świadomy roli macierzyństwa, mając wolne miejsce zatrudniłby chętniej mężczyznę? Przecież kobiety chodzą na zwolnienia (chore dzieci, same chore, ciąża), urlopy macierzyńskie i do tego jeszcze urlop menstruacyjny. Takie podejście bardzo osłabia pozycję kobiety na rynku pracy.

Z kolei lekarze wskazują, że trudno byłoby podjąć decyzję, której kobiecie taki urlop przysługuje, a której nie. Kto miałby taką decyzję podejmować? Poza tym rodziłoby to podejrzenie, że kobieta zamiast leżeć w domu i odpoczywać, idzie na urlop z czystego lenistwa. Oczywiście, to duże uproszczenie, jednak zastanawiać by mogło, czy akurat ta kobieta na prawdę potrzebuje urlopu. Poza tym kobiety, zwłaszcza mające szefa mężczyznę, mogłyby czuć się skrępowane oświadczając, że biorą dni wolne, ponieważ mają obfitą i bolesną miesiączkę. Obecnie kobiety albo planują z wyprzedzeniem wolne dni, które przypadną akurat na te trudne chwile, albo biorą urlop na żądanie. Jednak większość z nich wybiera trzecią opcję – jakoś to będzie.

Urlop menstruacyjny funkcjonuje już w wielu państwach w Azji. Prekursorem tego typu dni wolnych była Japonia, która usankcjonowała takie rozwiązanie w 1947 roku. Od tego czasu Japonki mogą wziąć „urlop fizjologiczny”. Do krajów stosujących takie rozwiązanie dołączyła także Korea Południowa czy też Tajwan. W Polsce nieśmiało rozpoczyna się dyskusja na ten temat, więc czas pokaże.

Przede wszystkim zastanówmy się czym jest wypowiedzenie umowy o pracę. W świetle prawa jest to nic innego jak jednostronna czynność prawna, której skutkiem jest rozwiązanie stosunku pracy po upływie okresu wypowiedzenia.

Forma w jakiej składamy wypowiedzieje jest ściśle określona w przepisach. W prawie polskim taki dokument składamy w formie pisemnej. Dotyczy to obu stron umowy o pracę: pracownika jak i pracodawcy. Ten ostatni w wypowiedzeniu musi zawrzec pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania się do Sądu Pracy.
Jeżeli nasza umowa była zawarta na czas nieokreślony, pracodawca ma obowiązek dodatkowo w wypowiedzeniu wskazać przyczynę zwolnienia.

Kiedy możemy wypowiedzieć umowę?
Jak już wcześniej wspomniałam, rozwiązanie stosunku pracy następuje po upływie okresu jego wypowiedzenia. Ten natomiast jest ściśle związany z  ustaleniami zawartymi w umowie o pracę, którą podpisaliśmy. Jeżeli nie było konkretnych zapisów w umowie, należy stosować się do zasad zawartych w kodeksie pracy, który dokładnie opisuje jaki termin należy zastosować przy danej umowie.

Jeśli mamy zawartą umowę na czas nieokreślony to przysługuje nam okres wypowiedzenia od 2 tygodni ( zatrudnienie krótsze niż 6 miesięcy) poprzez 1 miesiąc ( zatrudnienie co najmniej przez 6 miesięcy) do 3 miesięcy (zatrudnienie powyżej 3 lat).
W przypadku rozwiązania umowy na czas określony strony mogą ustalić 2- tygodniowy okres wypowiedzenia przy umowie trwającej dłużej niz 6 miesięcy.

Troszeczkę inaczej jest przy umowie zawartej na okres próbny. Jeżeli trwa ona dłużej niż 3 miesiące, okres wypowiedzenia trwać powinien 2 tygodnie. Jeśli okres próbny jest dłuższy niż 2 tygodnie , wypowiedzenie jest conajmniej 1 tygodniowe a 3 dniowe gdy umowa trwa do 14 dni.
Opisując wszystkie umowy należy zwrócić jeszcze uwagę na umowę za zastępstwo. W tym przypadku terminem okresu wypowiedzenia są 3 dni robocze.

Pamiętajmy, iż okres określony w tygodniach kończy się zawsze w soboty, natomiast określony miesięcznie zawsze ostatniego dnia miesiąca.

Pracownik składający wymówienie stosunku pracy, na skutek inny niż zmiana miejsca zamieszkania, musi się liczyć z tym, że będzie traktowany trochę na innych zasadach przy staraniu się o zasiłek dla bezrobotnych.  Urząd Pracy wypłaci mu zasiłek dopiero po upływie 3 miesięcy od momentu zarejestrowania się jako bezrobotny.  Warto wiedzieć, iż powiższe dotyczy również pracowników, którzy w przeciągu 6 miesięcy zakończyli na własny wniosek pracę. Nie istotne staje się więc czy wypowiedziana została ostatnia umowa o pracę, czy np. 4 miesiące temu u byłego pracodawcy.

Co w sytuacji, gdy stosunek pracy zostanie rozwiązany z naruszeniem przepisów prawa?  Otórz, gdy pracodawca bez wypowiedzenia rozwiązał umowę w okresie trwania wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia, liczone do upływu okresu wypowiedzenia. Złamanie przepisów prawa przez pracodawcę, może skutkowac również roszczeniem o przywrócenie pracownika na stanowisko na poprzednich warunkach lub zapłatę odszkodowania.

Osoba, która traci pracę, traci jednocześnie ubezpieczenie zdrowotne. Dlatego też znaczny procent osób, które postanowiły zarejestrować się w urzędzie pracy, nie jest faktycznie zainteresowanych podjęciem zatrudnienia. Rejestracja jest dla nich najprostszym i jednocześnie najtańszym sposobem uzyskania ubezpieczenia zdrowotnego. Taki stan rzeczy z biegiem czasu po prostu musiał ulec zmianie. Jak zatem będzie wyglądać sytuacja takich osób już w niedalekiej przyszłości?

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej planuje wprowadzić projekt, który miałby oddzielić osoby zainteresowane wyłącznie ubezpieczeniem zdrowotnym od osób realnie poszukujących zatrudnienia. Głównym założeniem tego projektu jest wyeliminowanie osób, które poprzez swoją rejestrację niejako blokują miejsca pracy dla osób faktycznie nią zainteresowanych.

Szczegóły projektu wprawdzie nie są jeszcze znane, aczkolwiek zasadniczym posunięciem będzie utworzenie oddzielnych urzędów dla osób starających się uzyskać wyłącznie świadczenia zdrowotne. Dzięki temu, kolejki do okienek w urzędach pracy zdecydowanie się zmniejszą, co bez wątpienia będzie miało istotny wpływ na sprawność i efektywność ich działania.

Ministerstwo zapewnia również, że w żadnym wypadku, nie dojdzie do sytuacji, aby osoba aktualnie posiadająca ubezpieczenie zdrowotne nagle je straciła. Osoby te zostaną niejako automatycznie przyporządkowane do najbliższej z nowo powstających placówek.

Takie rozwiązanie wydaje się być uzasadnione i rozsądne. Należy jednak zwrócić uwagę na drugą stronę medalu – utworzenie kolejnej sieci urzędów na terenie całego kraju gwałtownie powiększy biurokratyczną machinę, która i tak rozrosła się już do niemal absurdalnych rozmiarów.

Według najnowszych danych, jedynie 18% spośród ogółu zarejestrowanych bezrobotnych przyznaje, że w ciągu ostatnich trzech miesięcy kontaktowano się z nimi z propozycją podjęcia zatrudnienia. Nietrudno więc obliczyć, że czterech na pięciu bezrobotnych nigdy nie doczekało się jakiegokolwiek odzewu ze strony urzędu, którego głównym zadaniem jest znalezienie nam zatrudnienia odpowiedniego do naszych kwalifikacji.

Skoro o kwalifikacjach mowa. Większość osób, które miały do czynienia z urzędami pracy, jednogłośnie stwierdza, że traktowani oni są w sposób mało profesjonalny. Brakuje wykwalifikowanej kadry, która będzie w stanie jasno określić umiejętności i indywidualne predyspozycje danej osoby. Brakuje również przeszkolonych doradców, których głównym zadaniem jest pomoc w wypadku potrzeby przekwalifikowania się dla potrzeb rynku pracy.

Normą w tego typu urzędach jest traktowanie interesantów „z góry” bądź (w najlepszym wypadku) wręcz taśmowo. Najczęstszym obrazkiem podczas składania tzw. „autografu” jest przedstawienie nam teczki z aktualnymi ofertami, które zazwyczaj nie mają nic wspólnego z naszym wykształceniem bądź dotychczasowym zawodem, przez co ich przeglądanie staje się najzwyklejszą stratą czasu.

Zapewnienia ze strony rządu są takie jak zwykle – „trzeba zmienić”, „należy naprawić”, „warto zmodernizować”. Szkoda tylko, że bezosobowe formy czasowników nie wskazują jasno na to, kto, jak i kiedy ma to zrobić…

W teorii sprawa wygląda następująco: o tego typu dotację można ubiegać się w dowolnym momencie. Nie ma znaczenia, czy przyjdziemy we wtorek rano, czy w piątek popołudniu, czy w kwietniu, czy we październiku. Teoretycznie przepis ten jest więc niemal doskonały. Jak to jednak wygląda w praktyce?

Owszem, wniosek możemy złożyć kiedy chcemy. Mało tego – może on również zostać rozpatrzony pozytywnie nawet następnego dnia. Zanim jednak wpadniemy w szał radości po obejrzeniu pieczątki z napisem: „rozpatrzono pozytywnie”, powinniśmy zdać sobie sprawę z jednego, malutkiego faktu. O czym dokładnie mowa?

A no o tym, że urzędy pracy otrzymują fundusze wraz z rozpoczęciem nowego roku kalendarzowego. Nie trzeba chyba nikomu specjalnie tłumaczyć, że fundusze te, jak to bywa w naszym pięknym kraju, praktycznie nigdy nie wystarczają na dofinansowanie wszystkich pozytywnie rozpatrzonych wniosków. W efekcie wnioski rozpatrzone pozytywnie ale złożone w ostatnich miesiącach danego roku nierzadko muszą poczekać do rozpoczęcia roku następnego. Zasada jest więc prosta – wniosek powinniśmy składać natychmiast po Nowym Roku.

Dodatkowym problemem zagmatwanej biurokracji jest również urzędnicze zamiłowanie do gubienia naszych wniosków, bądź niektórych dokumentów, co w niektórych przypadkach kończyło się nawet mozolnym powtórzeniem całego procesu służącego otrzymaniu dotacji. Pamiętajmy, że dla nas, różnica między końcem grudnia, a początkiem stycznia wynosi mniej więcej tydzień. Dla przeciętnego urzędnika natomiast – jest to cały rok.

Podstawowym i najbardziej oczywistym kryterium jest naturalnie otrzymanie statusu bezrobotnego w urzędzie pracy. Osoba ubiegająca się o zasiłek nie może być zatrudniona w jakiejkolwiek formie. Chcąc ubiegać się o wsparcie finansowe, musimy najpierw udać się do urzędu, następnie wypełnić odpowiedni wniosek, który na ogół rozpatrzony jest już po upływie kilku dni roboczych.

Przez ten czas analizowanych jest wiele czynników (m.in. nasz dotychczasowy staż pracy), na podstawie których określa się indywidualną wartość świadczenia oraz ustala się okres, przez który będzie nam ono przysługiwać. Jak to wygląda w praktyce?

Jeżeli nasz dotychczasowy staż pracy łącznie nie przekracza pięciu lat, wówczas przysługuje nam 80% zasiłku. Kolejny przedział stażu pracy mieści się w granicach 5-20 lat i umożliwia on otrzymanie świadczenia na poziomie 100%. Najwyższy zasiłek przysługuje natomiast osobom, których staż pracy wynosi powyżej 20 lat, jego wysokość to 120%. Dane procentowe nie udzielają jednak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie: ile właściwie ów zasiłek wynosi?

Odpowiedź nie jest tak prosta, jak mogłoby się początkowo wydawać. Na wysokość zasiłku ma wpływ bardzo wiele czynników. W efekcie, kwoty wypłacane bezrobotnym rokrocznie ulegają zmianom. Niemniej jednak, w 2013 roku wysokość zasiłku wynosi 794.20zł (przy świadczeniu wypłacanym przez pierwsze 3 miesiące) i 623.60zł (przez kolejne miesiące, jeżeli nadal jesteśmy uprawnieni do otrzymywania świadczenia).

Okres, przez który możemy otrzymywać zasiłek również nie jest identyczny dla każdego bezrobotnego. Wpływ ma na to przede wszystkim miejsce zamieszkania. W biedniejszych regionach Polski okres otrzymywania świadczenia może być zdecydowanie krótszy, niż w regionach bogatszych. Precyzyjne dane na ten temat można znaleźć na stronach internetowych poszczególnych urzędów pracy.